Ons dörpke Well

Kindervakantiewerk 2017

Dag 6 - Afscheid

De laatste dag van KVW. Voor wie verwacht dat de overnachtende tieners nog moe zijn van de korte nacht, vergist zich. Nog voor de fietsers bij Vink wegrijden, stuiteren de jongens en meiden al van de Axitractie. Voor heel even is het terrein helemaal van hen. Heel even dan, want daarna stroomt het terrein weer vol met energieke kinderen en uitgebluste leiders. Voor hun de taak om de handvaardigheidstent te bestormen en de laatste hand te leggen aan de attributen voor de voorstelling. De tijd is weer voorbij gevlogen en (zoals altijd) komt het toch weer op het laatste moment aan, om de voordracht in elkaar te zetten. En toch lukt het altijd weer!

Patty schreef al eerder over de SIRE reclame, waarin jongens weer gewoon jongens moeten kunnen zijn. En verbaasde zich over het feit dat de meiden niet in dit verhaal voorkomen. Wie deze site volgt, weet dat we al eerder de verschillen tussen jongens en meiden hebben beschreven. Haarscherp beschreef ze de stoere mannen en jongens van de Bouwploeg. Volledig terecht! Maar laat het dan aan mij zijn, om ook even de schijnwerper op de vrouwen te richten.

De vrouwelijke helden (hoe cliche, maar waar) vinden we in de keuken. Al vroeg in de ochtend, als de laatsten net naar bed zijn gegaan, worden de pitjes van de fornuizen alweer ontstoken om pannenkoeken te bakken. Twee pannen per persoon, drie pannenkoeken per pan en bakken maar! Ondersteund door twee jonge frisse eiwitkloppers staan de dames de hele dag in de keuken, om honderden pannenkoeken te bakken, liters koffie en ranja te maken en natuurlijk de friet te bakken. Aan 1 stuk gaat het maar door! Zelfs als de voorstelling al is begonnen, worden de laatste lepels beslag in de pannen gegoten en moet er nog schoongemaakt worden. Als groep 5 zich op de buhne begeeft, gaan de dames 1 voor 1 naar de voorstelling kijken. Een aantal blijft achter om de laatste bestellingen klaar te maken en de drankjes voor de pauze vast klaar te zetten. Een tafel vol met papieren tasjes voorzien van naam staan klaar, om na afloop van de voorstelling opgehaald te kunnen worden door Opa’s, Oma’s en andere familieleden. Teamwork en gezelligheid staat voorop bij de Bakploeg en de dames laten toch maar weer eens zien, dat multitasken echt mogelijk is!

Als dan de laatste voordracht geweest is en groep 14 echt is afgezwaaid, stroomt het terrein weer leeg. In tegenstelling tot de start van KVW waar de koopjesjagers het terrein op renden, sjokt iedereen op z'n dooie akkertje weer terug naar de fietsen en lijkt niemand haast te hebben om KVW af te sluiten. Pas als de Bouwers echt gaan afbreken, gaan ook de laatste deelnemers de tenten uit. 

Traditioneel worden alle vrijwilligers bedankt voor hun hulp met een hapje en een drankje op donderdagavond. Hoewel er volgens mij wel zo’n 400 vrijwilligers KVW mogelijk maken, zijn er bij de barbecue niet meer dan 80 vrijwilligers. Weet iedereen wel dat ze van harte welkom zijn, vraag ik mij dan af? De harde kern heeft zich verschanst in de tent, waar Mark Hermans even laat horen dat AC/DC zijn favoriete band is. De anderen zoeken elkaar op en delen de verhalen van de afgelopen week. Met een lach en een traan (ook van het lachen) wordt er stevig geëvalueerd. Met een dikke knipoog worden bepaalde karakters er uitgelicht, waardoor ik wel erg benieuwd ben naar de zitting van het nieuwe carnavalsseizoen! Wie wil horen wat rijstcrackers, poffertjes en een nieuwe informatiebalie met elkaar te maken hebben, doet er goed aan om op tijd kaartjes te reserveren! 

En zo eindigt voor de meesten KVW 2017. Trots, voldaan en tevreden zoekt iedereen zijn huisje weer op. Nog 1 dag afbreken voor de die-hards van de Bouwploeg en dan is het echt klaar. Dank je wel allemaal!

Dag 5 - Echte mannen

Voor wie deze week op vakantie is geweest, onder een steen heeft gelegen of een andere reden had om even geen nieuws te volgen: SIRE heeft een nieuwe campagne! Onze jongens anno 2017 zijn watjes! Volgens SIRE worden onze jongens klaargestoomd om metromannen te worden, die volledig in dienst staan van ons vrouwen. Nu heb ik persoonlijk niets tegen een zachtaardige man die de vrouw volkomen begrijpt en prima aanvoelt wanneer hij haar wel of niet moet benaderen, maar zijn onze jongens dan wel van die watjes? Jongens moeten volgens SIRE meer buiten spelen, rouwdouwen, onderzoeken, ontdekken, etc. Daar worden ze slimmer van. Daar gaan hun hersenen beter van werken.

Wij wonen (net als de Hermannetjes) aan de rand van het bos, dat gisteren het survivaldecor vormde voor onze kids. Toen ik langs het parcours liep, dacht ik terug aan de tijd dat mijn kinderen op kleuterleeftijd waren en wij als ultiem uitje in de zomer een ijsje bij de BP haalden. Dan speelden we Dora & Diego: over de Houten Brug, door het Donkere Bos en over de Grote Zandheuvel. Nu, 6 jaar later, loop ik hier weer en zie ik de kids bikkelen. Met touwen een brug bouwen, aan een liaan de Molenbeek over slingeren, onder de Houten Brug doorkruipen, tijgeren in de modder onder een net door, vlotten bouwen, om uiteindelijk pikzart weer het terrein van KVW op te strompelen. Nee nee, dit zou SIRE eens moeten zien! Dan piepten ze wel anders!

Ik weet niet waar zij hun informatie vandaan hebben, maar ik denk niet dat ze hier in Well zijn geweest! Want onze jongens zijn bikkels! Die doen elk jaar mee met de KVW en gaan dan op de woensdag letterlijk door het slijk. Zij worden klaargestoomd om echte mannen te worden die later, net als hun eigen papa’s, in de Bouwploeg komen. En dan met een hele hoop zeildoeken, houten palen, stalen palen, touwen en balken kunnen sjouwen. De Bouwploeg die het elk jaar weer voor elkaar krijgt, om een superparcours uit te zetten. Uitdagingen weet te verzinnen voor onze jeugd en symbolische obstakels op hun (levens)pad weet neer te zetten. Dit zijn mannen van staal! Met gescheurde spijkerbroeken, geruite overhemden, wollen sokken in schoenen met stalen neuzen en superstrakke body’s! Dit zijn mannen die normaliter worden gecast voor spotjes als Coca Cola light en Jupiler ! Dat zijn onze mannen! Onze Bouwploeg! En daar mogen we trots op zijn. 

KVW…..echte mannen weten waarom!

Dag 4 - Ouderliefde

‘Ouderliefde is de brandstof die een mens nodig heeft, om succesvol te worden.’

Mijn allereerste ervaring met KVW, alweer 9 jaar geleden, was er één van verbazing. Verbazing over de diepgewortelde traditie die er achter lag. Verbazing over de nooit veranderde formule. Verbazing over het voorspelbare karakter ervan dat, ondanks dat gegeven, telkens weer een glimlach op de snoetjes van de kinderen toverde. Ik kende het niet; een evenement dat van generatie op generatie dezelfde beleving teweeg bracht. Hoe eenvoudig kan een recept anno 2017 nog steeds zijn. Men neme een groot weiland, een enorme klotsende tobbe met water en een provisorisch gebouwde glijbaan. Zet er een tentenkamp omheen en voorzie in knutselspullen. Geef hen heden hun dagelijkse pannenkoek en bakje friet met snack en voilà….een hele week kinderplezier!

Als IW-er (Import Wellse) zag ik in het begin alleen de oppervlakkige kant ervan. Leuk zo’n week dolle pret, maar om het nou elk jaar weer te doen?! Nu ik wat langer meedraai, de mensen beter leer kennen en ik langzamerhand, vermomd als Razende Reporter, achter bepaalde feiten kom, begrijp ik steeds meer de nostalgische en emotionele waarde achter dit evenement.

Terwijl ik met mijn camera en teletoeter over het terrein loop en diverse snoetjes vast leg in hun emotie, stuit ik op een moeder met kind zittend op een bankje dicht bij de springkussens. Het jochie is op kleuterleeftijd en zoekt geborgenheid bij zijn moeder. Overrompeld door zoveel indrukken en prikkels. Ze houdt hem stevig vast en drukt een troostende kus op zijn blonde krullen. Zachtjes wiegen ze samen op het bankje en de wind speelt met zijn krullen. Veilig in mama’s beschermende armen! Ze kent me, wuift en spreekt me aan.

‘Dit jaar doe ik voor het eerst mee als leider van een groep', begint ze te vertellen, ‘ik ben hiermee opgegroeid en ik weet nog dat mijn ouders altijd meehielpen. Mijn vader zat bij de bouwploeg en mijn moeder fungeerde als groepsleider. Ze zijn al jaren geleden overleden.’ Ze staart voor zich uit en is even een momentje stil. ‘En nu ik hier zelf zo sta’, gaat ze verder, ‘ook in mijn rol als groepsleider, voel ik hen om me heen en denk ik weer terug aan die tijd. Dat maakt me gelukkig! Alsof de cirkel rond is, ofzo.’

En dat is wat KVW zo speciaal maakt! De herinneringen. De jeugd die je zelf ook hier hebt doorgebracht. Je ouders die, net als jijzelf nu, ook ooit je tranen wegkuste toen je weer eens op je snufferd viel. En dan denk ik onherroepelijk aan hetgeen mijn eigen vader altijd zei: ‘Liefde is gedeelde geschiedenis!’

 

Dag 3 - Plan B

De allereerste werkdag van KVW begon spannend! De avond tevoren plaatste van het Bestuur van KVW een melding op Facebook: ‘het programma van de Bosdag op maandag gaat, wegens slechte weersomstandigheden, niet door!’

WAT! riepen mijn kinderen verongelijkt. Een KVW zonder Bosdag? Maar wat dan?

Nadat de laatste kinderen zondags hun oortjes hadden versnoept, de laatste ouders de bodems van de glazen in zicht kregen en zij allen met de bezem van het terrein af waren geveegd, kwam het Bestuur rond 19:30 met een beslissing: ‘We moeten Plan B in werking gaan stellen!’ Plan B? Maar we hebben helemaal geen Plan B, dachten de verbouwereerde medewerkers. Dit is (zolang iedereen zich kan herinneren) nog nooit gebeurd! De Bosdag was altijd een feit! Ja ooit, in een ver verleden, maar niemand wist meer of er toen ook al een Plan B was. 

‘Dan maken we maar een Plan B!’ sprak het Bestuur strijdlustig.  

En zo kwam het genootschap in de schemering van de avond, terwijl de donderslagen over het veld klonken en de hemel oplichtte bij de bliksemschichten, tot een waterdicht Plan! In het diepste geheim bedachten ze de activiteiten. Iedereen was het erover eens; dit was een mooi alternatief, maar…mondje dicht allemaal, het moest nog even een verrassing blijven voor de kinderen! 

De volgende dag togen de kinderen, zoals altijd, op hun fietsen naar de parkeerplaats bij Vink. Maar in plaats van over te steken naar de Zandberg, werden ze naar de Buun begeleid. De hele Buun stond in het teken van Oudhollandse Spelletjes. De klapper bevond zich boven in de gymzaal. De Kanjers van de Bouwploeg hadden vakkundig een Lasergame Walhalla gefabriceerd van allerhande gymtoestellen, matten en klimrekken. Uitgelaten renden de 8ste Groepers door de ruimte. Na een korte uitleg van Commandant Mark en zijn sergeanten, kregen de aanstaande Brugpiepers een geweer in hun handen.

‘Mannen en vrouwen, zijn jullie er klaar voor! Verdekt opstellen! Dan gaat de tijd NU in!’ 

Zochten de helden in het begin nog dekking onder een mat, achter een rek of onder een bank, al gauw krioelden ze totaal tactiekloos door en over elkaar heen. Er werd er niet meer gericht geschoten, maar ze vuurden non-stop op alles wat bewoog. Dat schieten ging gepaard met een hele hoge elektronische pieptoon. En dat 15 minuten lang! Het was één grote hysterische chaos. Nou, dacht ik geamuseerd, daar gaan we de oorlog ook niet mee winnen.

Ondertussen werden andere kinderen per huifkar naar het evenemententerrein vervoert, om aldaar onder begeleiding van Roel en zijn Bakmaten zoete broodjes te bakken. De stokjes werden voorzien van deeg om boven het rooster te garen, terwijl André stevig door zijn magische tomatensoep roerde, die zachtjes in de ketel boven een open vuur pruttelde.

En dit alles onder het genot van een stralende zon! Bloedheet was het op het terrein en in de Buun! Was het Bestuur hier nu de hele avond voor in rep en roer geweest? Hadden ze hier nu wakker voor gelegen? Ik kreeg medelijden met hen en in mijn auto, op weg naar huis, bad ik in stilte voor toch nog een hele vette dikke regenbui! Toen ik rond 13:20 uur de oprit opreed en naar mijn voordeur liep, barstte het los! Het regende! En ik was blij, blij dat alle inspanningen van het Bestuur toch niet voor niets waren geweest! Hulde aan hen!

Dag 2 - Rommelmarkt

De ijzeren hekken knalden bijna uit hun voegen. Mensen stonden te dringen bij de ingang. De zon straalde hoog aan de hemel en de sfeer zat er goed in. Het aftellen begon en onder luid gejoel opende een medewerker de hekken. Mannen, vrouwen en kinderen holden bijna struikelend het terrein op. Op zoek naar koopjes. En denkt u nu, dat het hier gaat om de totale leegverkoop van de H&M? Dan heeft u het goed mis! Het draaide hier om de enige echte traditionele KVW Rommelmarkt! De enige markt in de regio, waar rommel ook nog echt rommel is! Afgedankte knuffels. De inboedel van familieleden die helaas van ons heen gegaan zijn. De snuisterijen die zijn aangeschaft tijdens de rommelmarkt van vorig jaar, toch niet helemaal naar wens bleken te zijn en dus weer terug stroomden naar de markt van dit jaar. De jaren ’70 zijn nog steeds niet voorbij, mensen. Nee, als er iets is waar Well trots op kan zijn, dan is het wel haar grote drang tot recyclen. En hoe!

De markt werd druk bezocht. Vooral in de ochtend, toen de weergoden ons nog gunstig gezind waren. De veiling o.l.v. Roel was een succes met als pronkstukken: een antieke klok, een vintage koelkast en dito gokautomaat. De musikale omlijsting bestond uit In Between met de opzwepende countrystem van onze Jenny. De sfeer zat er lekker in! Als Import Wellse heeft de naam van dit evenement mij altijd bezig gehouden. Verstond ik in het begin (het dialect niet machtig) nog vooral KindervakantieWEEK, na een aantal jaar lukte het me (enigszins met moeite) het woord week toch echt voor werk te vervangen. Maar nog steeds ontgaat me de logica hiervan.

Goed, terug naar de markt. Eén van de kinderen uit groep 8 had een geweldig idee! Hij kocht een puzzel van 10 cent. Die ruilde hij met iemand anders voor een boek. Dat boek werd weer ingeruild voor een toilettasje met inhoud. Maar aangezien onze knul geenszins de ambitie had tot het aanbrengen van make-up, verruilde hij het toilettasje tot slot tegen een paar hippe waxinelichtjes-houders. En die waxinelichtjes-houders verkocht hij voor, jawel…maar liefst 2 euro! En zo kreeg de uitdrukking ‘van Krantenjongen tot Miljonair’ een nieuwe betekenis. Dit was pas het echte werk! 

Hé….werk? Verhip, nu snap ik het: KindervakantieWERK! Heel logisch, toch?

Dag 2 - Rommelmarkt

Dag 1 - Handen uit de mouwen!

Liefhebbers van detectiveseries als Midsomer Murders en Lewis weten dat in Engeland, diep verscholen op het platteland, fictieve dorpjes bestaan waar de mensen nog dicht bij elkaar wonen. Waar ze gezamenlijk liefdadigheid-events organiseren en snuisterijenwinkeltjes bestieren. Dit alles in een setting van lieflijke straatjes, romantische tuintjes en pittoreske boerderijen. Bij zo’n gebeurtenis worden dan alle dorpelingen opgetrommeld en steken ze met z’n allen de handen uit de mouwen, om het evenement te laten slagen. Tot het moment van de murder....

Dit gevoel bekroop mij, toen ik zaterdag samen met de andere ijverige moeders en vaders de Grote Tent voor de Rommelmarkt aan het inrichten was. Dozen vol afgedankte spullen werden de tent in gedragen. Glaswerk, servies, lijsten, oude tv’s. Sommige van de Helpende Ouders hadden allang geen kinderen meer op de basisschool, maar hielpen vooral mee uit nostalgie en loyaliteit. Besluiteloos liep ik de eerste 15 minuten op en neer. Pakte ik een willekeurige doos en liep kilometers om de spullen op hun plek te krijgen. Een glas….oh, dat is daar aan het begin van de tent. Een houten lijst….tjemie, dat moet weer helemaal aan de andere kant van de tent. En was ik dan eindelijk aan de andere kant van de tent, vond ik potverdikkie toch nog een weer glas onder in de doos. Kon ik weer terug lopen. Nee, dit schoot niet op. Ik besloot een andere techniek! En eureka, al snel had ik de slag te pakken. Gewoon één onderwerp pakken (lijsten) en dan alle dozen af om dat onderwerp er overal tussen uit te vissen, om die dan vervolgens tegelijk naar hun plek te brengen. Het werkte! Ondertussen werden we goed verzorgd door de IJverige Keukenmeiden; koffie, gebakken eieren en een gezellig gesprek. Dit alles onder het genot van nostalgische typische jaren '80 muziek, dat tijdens het testen van de 2de hands tv's en CD-spelers uit de speakers galmde.

Toen alles op z’n plek stond, een regenboog aan de lucht verscheen en ik richting mijn auto vertrok, kon ik het toch niet laten om heel even achter het tentzeil te kijken. Zou er dan toch nog ergens een lijk verscholen liggen? 

wellaandemaas.nl wenst alle kinderen een hele leuke, hopelijk regenvrije, KVW toe!