Column Pierre Linssen - Vakantie 2020

Pierre Linssen schreef een column over zijn zomervakantie, die toch anders liep dan hij van tevoren had verwacht. Pierre zal de komende tijd regelmatig een column schrijven waarin hij ons meeneemt in zijn eigen leven, maar ons ook zeker op de hoogte zal houden van de gebeurtenissen in Well.

Vakantie 2020                                                                                     

Een vakantie in stilte, zonder tv, zonder radio, geen kranten en zelfs zonder wireless LAN en jazeker, dat kan prachtig zijn en verlossend werken.

Een vakantie met 1014 muggen, een vakantie die gedeeltelijk intra- en extramuraal gemaskerd was, 13 van de 15 dagen stralend zonnig en een gezellige pizzeria met een overheerlijk uitgebreid keuzeassortiment en belachelijk goedkoop.

Een ongekende vakantie waarin de wolkeloze nachten verlicht werden door de 10.000-den sterren, zo sterk alsof het heldere vollemaansnachten waren, waarbij werkelijk geen enkele menselijk lichtverstrooiing waar te nemen was.

Zo waren niet enkel de dagen een sprookje in de zuidelijke landkreis Ostallgäu met de bergen, kastelen en talrijke meren, maar ook de nachten. Nachten zoals ik ze nooit gekend heb en waarbij mijn gedachten vaker gingen naar de sprookjes van 1001 nacht uit mijn jeugdjaren. Een vakantie bij een veeboer en waarbij we de enige gasten waren, de koeien, ezels, kippen, katten en eenden niet meegerekend. Een overheerlijk en ook uitgebreid en gevarieerd ontbijt uit de eigen boerentuin en een lieve jonge en glimlachende gastvrouwe.

266.371 voetstappen gezet, 75 km. gefietst zonder elektrische aandrijving (en dat doen we nooit meer) en weinig met de auto gereden. Lichamelijk slopend en geestelijk bevrijdend. In corona-tijd, jawel.

Een totaal andere vakantie na tal van andere vakanties en wellicht dat ik ook daarom juist deze vakantie mogelijk meer waarde gaf dan de laatste 7 vakanties. Vakanties die overigens ook (heel) mooi waren, maar waarbij er toch steeds weer een soort van geestelijke belasting was, daar het voor mij erg moeilijk was om afscheid te gaan nemen van mijn betaalt werkleven. Een erg leerzame en intense tijdsperiode die nu geheel afgesloten is na 41 jaar en een maand en daar heb ik nu grote vrede mee.

Een bevrijdende vakantie en nu dus een échte vakantie, weg van alle (eerdere) sores, weg van het ‘gedoe’ en eerdere verplichtingen, de ziekmakende talkshows en het warrige maatschappelijke leven in 2020 waarin het schijnt dat bijna iedereen een kort lontje heeft gekregen en waarbij communicatie steeds meer schijnt te vervagen, net als het fatsoen.

Weg van al dat en dus ook weg van het gescheld en gevloek, het nooit en nimmer tevreden lijkende (Nederlandse) volkje wat zich over van alles en nog wat ergert, tot vallende blaadjes en/of eikels van de bomen van de buurman in eigen tuin tot aan het standbeeld van eens helden die Nederland al dat brachten waarin wij nu zo goed leven en waarin we een poos geleden de draad én het spoor volledig bijster zijn geraakt in ‘onze gedoogmaatschappij’. Daarnaast lijken we ons zelf steeds meer kwijt te raken ...

Wijzelf zijn het resultaat van wat er gaande is, wij zijn de politiek en de maatschappij. Het gekakel en gekissebis schijnt scherper en dreigender te worden waarbij de normvervaging in de breedste mogelijke zin des woords haar afglijdend spoor vervolgt naar de afgrond van verval en teloorgang.

Wij hebben er even aan kunnen ontsnappen in onze vakantie, vooral zónder de asociale media. En dat voelde goed, erg goed …