KVW (Kinder Vakantiewerk Well)

Een prachtige én gedenkwaardige tijd met een bijzonder moment wat ik nooit meer zal vergeten. Als ouder van drie kinderen heb ik mij ergens in het voorjaar van 1996 aangemeld bij het KVW. Bij de bouwploeg … en dat heb ik al meteen dat jaar geweten. 

Onmiddellijk werd ik aan het werk gezet om met anderen van de bouwploeg een erg lange kabelbaan te bouwen en het resultaat mocht er zijn. Ik wist voor 200% zeker dat die kabelbaan zou gaan werken. Vergeten was ik echter dat de kinderen een stuk minder zwaar zijn dan wij, jongens van de bouwploeg. Een wij hadden als proef met ons gewicht die kabelbaan uitgeprobeerd en dat lag toch écht iets anders dan die kindergewichten.

Die met die cowboyhoed op ben ik, zie de gefingeerde (😉) actiefoto:


Dus al die lichtgewichten van kinderen kwamen lang niet bij het eindpunt van die kabelbaan aan. Mijn medebouwploeggenoten vertelden mij dat de kabelbaan dus niet voor 200% werkte. Ik zei daarop mijn verantwoordelijkheid te nemen, en zo zette ik mij 200% in om alle kinderen naar het eindpunt van de kabelbaan te trekken. Per kind was dat ongeveer 10 meter.

Dat was dus in een tijd dat er ongeveer 2x zoveel kinderen op de basisschool zaten dan nu … en dat zijn er erg veel. De kinderen vonden dat een prachtige beleving en wilden daarom nu ook vaker. En ook dat heb ik geweten: ik was elke avond kapot-moe! 
Uitgeteld, maar zéker genoten! Elk jaar weer opnieuw tot en met 2006: 

Terug naar de oertijd en het pure leven. Speltoestellen opbouwen en afbreken, terrein opruimen, tentzeilen maken en tenten op- en afbouwen, rommelmarkt opbouwen, spullen ophalen bij de mensen en nadien alles wat opgebouwd was weer afbreken. En dan die spokentocht. Prachtig was dat om de kinderen van groep 8 (voorzichtig) de stuipen op het lijf te jagen. Die rol nam ik ook erg serieus. Jawel hoor, voor 200%.  En genoten heb ik van de verhalen van Jan Brandsma, die dan ’s avonds in de duisternis spannende verhalen voorlas aan de kinderen van groep 8. De hele bouwploeg luisterde op de achtergrond dan aandachtig mee.

Ik leerde bijzondere mensen kennen, waarmee ik met enkelen vriendschappen sloot. 

Een daarvan was John Eickmans. Hij werd later een bouwploeg-maatje van mij en we kregen binnen die bouwploeg gezamenlijke deeltaken. John opende zich voor mij en deelde ook zijn problemen. Daarmee sloot ik hem in mijn hart, waar hij nog steeds aanwezig is.

Op 24 augustus 2002 besloot John namelijk uit het leven te stappen en dat kreeg ik een dag later tot mijn grote schrik te horen. Mijn hart brak en zo schreef ik zijn vrouw Rieky bijna drie maanden later, op 17 november een brief.

Die brief heeft Rieky nog altijd en ik vroeg haar mij deze te mailen. Die brief mailde ze mij op onlangs, waarvan ik uiteraard niet de inhoud vertel. Dat is veel te persoonlijk. En zo las ik in die brief alles nog eens terug, wat me een brok in mijn keel opleverde. Na zijn dood was John vaak mijn ‘stille begeleider’, zelfs tijdens mijn zakenreizen en vakantie in september 2002 in Oostenrijk. 

Toen Jan Brandsma Rieky tijdens het KWV in 2003 een door hem prachtig geschilderd portret van John overhandigde zag ik de puurheid van die bouwploegjongens. Stoere Vikingbonken zoals ik ze destijds zag, huilden als kleine jongens bij die overhandiging. Net als ikzelf overigens. Een emotionele gebeurtenis die boekdelen sprak. Prima kerels, net als John Eickmans.

Rieky mailde me een paar foto’s van John, waarvan één dus dat schilderij is vervaardigd:

Dank je wel John, voor al die mooie en intense momenten. Op dit moment gedenken wij jou allen weer. Dank je wel Rieky!

Rieky heb ik deze tekst uiteraard eerst laten lezen en ze liet mij weten dat het een mooi persoonlijk artikel geworden was, met haar goedkeuring om het zo te laten plaatsen. Ze vindt het heel fijn dat er aan John op deze wijze wordt gedacht, zo mailde ze mij.

Op zondag 24 juli 2022 vierde de werkgroep buitenschoolse activiteiten het 50-jarig bestaan van het Kindervakantiewerk Well. Daarvan mocht ik er 11 jaar actief delen en daar ben ik erg dankbaar voor. Zoals ik al schreef; ik heb anderen beter leren kennen, waardoor ik mijzelf ook beter heb leren kennen. 

Op 31 juli 2022 bezochten Petra en ik de traditionele ‘rommelmarkt’ van het KVW op het evenemententerrein in Well, waarbij ik mij de ogen uitkeek. Sinds 2006 was ik er immers niet meer geweest.

Het zag er allemaal piekfijn en strak uit, de hoofdtent met daartussen een aantal zwevende zeildaken. Hierover hingen een veelvoud van symetrisch gepavoiseerde lijnen (draden versierd met gekleurde vlaggetjes), die het geheel voor mij professioneel over lieten komen. Goed georganiseerd met mooie muziek. Klasse en gewoonweg fantastisch. Complimenten!!

Uiteraard hebben we het (Wells-talig) jubileumboekje gekocht, mooi opgezet en met erg leuke verhaaltjes en ervaringen daarin van tal van medewerkers van het KWV door de jaren heen. Prachtig ook om de foto’s te bekijken, hoewel ik hier wel af-en-toe een vergrootglas voor nodig had. Maar ja, ik ben inmiddels ook weer een aantal jaren ouder. Mogelijk dat de niet-dialectsprekende Wellenaar de inhoud niet geheel kan bevatten, maar al-met-al, ook hier weer complimenten voor de samenstellers.

Het kindervakantiewerk Well, een prachttijd, fijn dat ik daaraan een klein deel van mijn leven heb mogen besteden, met tal van anderen, waaronder John Eickmans.

De 50-ste jaargang zit er inmiddels op: