De fluistering van een rivier: over de stroom (flow) van het Zijn.

Een aantal weken geleden stond ik in de schaduw van de geschiedenis. In het Duitse Detmold (aan de voet van het Hermannsdenkmal) reikt een kolossale Arminius van brons naar de wolken. 'Hier sta ik,' schreeuwt het monument in onwrikbare trots. Maar mijn blik dwaalde later af op de foto die Petra van mij gemaakt had, naar de nietige en piepkleine afbeelding van mezelf, amper te zien onder het linkerbeen als een grijs stipje tegen de koepel waar Arminus op staat. Prachtig.

Een glimlach loste mijn gedachten op. Het leven vraagt niet om monumentale claims van het ego.
Het gaat om het fluisterende besef dat je een minuscuul stofje bent in een oneindig groter geheel.
Als individuutje. Ik existeerde toen, in de luwte van het woud. Ik existeer nu, terwijl mijn wijsvinger over het toetsenbord huppelt en ik existeer op het moment dat deze woorden jouw gedachten binnenstromen. 

Het leven herbergt de loop van een rivier. In dit geval de Lippe, onze zoveelste fietsroute. Onlangs volgden we die Römer-Lippe-route heen en terug, een pelgrimage van bijna achthonderd kilometer (inclusief ‘Zeitenschleifen’) die ons diep door de aderen van het landschap voerde. Van haar monding in de Rijn bij Wesel tot aan haar mysterieuze oorsprong. En terwijl de pedalen ritmisch ronddraaiden, zag ik in het spiegelende water mijn eigen levensloop voorbijtrekken.

De geboorte

Een rivier begint met een geboorte die grenst aan een tellurgisch wonder. Zo ontspringt de Lippe niet uit kil en anoniem smeltwater, maar wordt geboren uit de warme schoot van de aarde zelf.
In Bad Lippspringe borrelt de bron met 740 liter per seconde omhoog. Vlakbij, in het lieflijke Paderborn, komen de Paderquellen via tweehonderd karstbronnen met een fabelachtige kracht van duizenden liters per seconde aan het licht.

Het water dat ooit als miljarden regendruppels op de droge aarde viel en de heerlijke geur van opluchting wekte die we herkennen na een tijd van droogte; de bodembalsem van geosmine, een regenwierook die vrijkomt zodra de hemel de warme grond verlost. Dit water trok diep de diepte in, verbond zich met de aarde, werd gezuiverd en door pure bodemdruk weer omhoog gestuwd. Zo is ook de geboorte van de mens: een mystiek samenkomen van ontelbare elementen die onder grote druk het levenslicht kussen voor een vliegende, bruisende en pure start.

De jeugdjaren

Na de geboorte volgen de jeugdjaren. De jonge stroom zoekt dynamisch zijn weg door een rotsachtig heuvellandschap, wild snijdend door wouden, springend over onverwachte watervalletjes. Rusteloos en hongerig naar richting. Zo ook mijn eigen schooltijd. Een dynamische stroom waarin ik alle kanten op schoot, diverse studierichtingen verkende en een bonte verzameling diploma's verzamelde als glinsterende kiezelstenen op de bodem. Maar de jonge stroom ontmoette ook grenzen. Zoals een rivier soms door strakke kanalisatie tussen harde oevers wordt gedwongen, zo werd mijn jeugd gevormd door een strenge en katholieke opvoeding. 

De kaders waren star en de regels rigide, maar de stroom daartussen behield zijn innerlijke kracht.
Het water liet zich niet stilzetten; het stroomde dieper en vond altijd een weg naar voren.

De verbinding

De rivier bereikt breder, milder vaarwater. Meandert door prachtige lanen en verstilde parken.
Dit was de bedding van de liefde: verliefd, verloofd, getrouwd. In de eerste jaren stroomden we rustig met zijn tweeën, genietend van de onmetelijke ruimte en de weerspiegeling van de zon op ons gezamenlijke water. Maar water zoekt altijd naar vervulling. De stroom veranderde, werd rijker en dieper door de geboorte van drie prachtige kinderen. De rivier splitste zich niet, maar kreeg meer volume, meer betekenis, een warmere klank.

De dynamiek en hindernissen

Een rivier stroomt ook door een werkend landschap. Mijn werkleven was net zo uniek als de Pader, de kortste rivier van Duitsland, die na slechts vierenhalve kilometer al opgaat in de grotere Lippe. Mijn hele, dynamische loopbaan bleef ik trouw aan één enkele werkgever, maar het water werd nooit stagnant.

De stroom verlegde constant zijn bedding in een indrukwekkende dynamiek van twaalf verschillende functies, met als brede, rustige stroom de laatste 26 jaar als accountmanager. Echter, binnen die laatste decennia waren de bijna acht laatste jaren kolkend en turbulent. Een buitenstaander zou verwachten dat dit het dieptepunt was; de plek waar het water vervuild raakte of te pletter sloeg tegen een koude dam. De Lippe krijgt onderweg immers ook te maken met hindernissen, kale vlakten en de rotzooi van de wereld; ze wordt soms gebombardeerd met stenen door kinderen, of vergiftigd met de bittere lozingen van zogenaamde 'grote mensen'. Maar de rivier klaart haar eigen water.

Zo brachten die jaren ook voor mij naderhand geen blijvende vertroebeling. Het bleek juist een groots, bruisend en helder hoogtepunt; een machtige stroomversnelling die me vormde en verrijkte met een schat aan unieke ervaringen die ik nooit had kunnen bevroeden. Het was het moment dat de rivier haar ware, ontembare kracht toonde.

Het einde?

Nu reist de stroom onafwendbaar naar de monding bij Wesel, waar de Lippe zich overgeeft aan de Rijn. Aan het einde van de reis gaat het er niet om wat je angstvallig probeert achter te laten, maar om wat verder leeft. In dat wat doorstroomt. Onze kinderen en kleinkinderen stromen verder in hun eigen, unieke beddingen. Onze voetafdruk staat in de oever geschreven.

Als mijn persoonlijke stroom stopt, leef ik verder in het stof dat overblijft wat opgenomen wordt in de schoot van de aarde, gedronken door planten, gedragen door dieren en aangeraakt door mensen.
De eeuwige energie verdwijnt nooit; zij blijft altijd in beweging. Net als de miljarden regendruppels in de Lippe- en Paderquellen, die telkens weer opstijgen naar de wolken om opnieuw te vallen.

Ik ben, net als alles en iedereen, een rimpeling in de eeuwige levensstroom en een penseelstreek op het canvas van de oneindigheid: Een plek waar schilder en schilderij stilletjes samenvloeien. Zoals één enkele steen de diepste bedding kan verleggen, zo buigt ook mijn en jouw levensloop met elke keuze mee, stromend naar een altijd nieuw begin.

                                                                                                          Pierre Linssen 6 augustus 2026